Τώνια Τσαρούχα, Γατίσιες παροιμίες

tsarouxa27.1.17
favicon

Είμαι συγγραφέας και δεν έχω χρόνο για πραγματικές σχέσεις και αληθινούς ανθρώπους. Οι ήρωες μου απαιτούν όλο τον χρόνο και την ενέργεια μου. Καμιά φορά όμως έχω ανάγκη κάτι ζωντανό να με ζεσταίνει, ενώ χαλαρώνω ή σκέφτομαι την πλοκή των βιβλίων μου. Γι αυτό έχω τη Γάτα. Δεν βρήκα μέχρι τώρα ένα όνομα που να της ταιριάζει κι έτσι την φωνάζω απλώς Γάτα. Τις περισσότερες φορές κάνει πως είναι γάτα αγκύρας και δεν μου αποκρίνεται. Άλλες φορές πάλι και με ακούει και μου αποκρίνεται.

Όπως σήμερα το πρωί. Εμφανίστηκε στο καθιστικό μαστιγώνοντας τον αέρα με την ουρά της.

Ύστερα ανέβηκε στιν καναπέ, κι έμεινε εκεί να κοιτάει τις ψεύτικες φλόγες απ’ το ηλεκτρικό τζάκι. Έλειπε όλη  την προηγούμενη νύχτα και είχα κάπως ανησυχήσει.Τώρα έδειχνε να αναπολεί κάτι πολύ σημαντικό και δεν καταδέχτηκε ούτε ματιά να μου ρίξει. Κάθησα δίπλα της χαϊδεύοντας το στιλπνό, ασημόγκριζο τρίχωμα.

            «Σιγά, θα με κατσιάσεις» γκρίνιαξε, χωρίς να πάρει τα χρυσοκάστανα μάτια της απ’ τις ψεύτικες φλόγες . Όταν όμως οσμίστηκε την μοναξιά μου, είπε με συγκατάβαση, αλλά και κάποια συγκαλυμένη τρυφερότητα: «Άντε καλά, χάιδευε. Να δούμε τι θα καταλάβεις. Εξάλου εσύ με ταϊζεις» Τότε εγώ, με ελαφρά βελτιωμένη διάθεση και κωμικά πατρικό τρόπο, τη ρώτησα:

            « Πού γύριζες όλη νύχτα κατεργαρούλα;»  Δεν ήταν όμως μια πραγματική ερώτηση ,επειδή ήξερα την απάντηση, ή έστω είχα μια αίσθηση .

            «Η περιέργεια σκότωσε το δημιουργό» μου αποκρίθηκε ,και στη συνέχεια πέρασε σε ένα φαινομενικά διαφορετικό θέμα: « Θα σου ταίριαζε περισότερο μια χαρούμενη, καλοκάγαθη σκυλίτσα που θα κάνει χαρούλες, κάθε φορά που σε βλέπει ».

            «Μα εγώ είμαι συγγραφέας, και οι συγγραφείς έχουν γάτες » απάντησα με θεατρική αγανάκτηση.

            « Οι μόνες γάτες που θα σου ταίριαζαν είναι αυτές του Έλιοτ, που δεν έχουν τίποτα το πραγματικό, αφού κατασκευασμένες από θεωρίες και οξφορδιανό φλέγμα».

Αυτό με έκανε να γελάσω, κι ας το είχα ξανακούσει.

             «Νομίζω ότι προτιμώ τις γάτες του Μποντλέρ », είπα κάνοντας την επιτέλους να στραφεί προς το μέρος μου και να αποφανθεί με βεβαιότητα εμπειρογνώμονα:

            « Μα τότε χρειάζεσαι μια γυναίκα! Οι γάτες του Μποντλέρ είναι τόσο θηλυκές και μυστηριώδεις. Μοιάζουν με νουάρ πρωταγωνίστριες».

            « Νομίζω ότι έχεις δίκιο», συμφώνησα πρόθυμα.  Κι εκείνη λίγο πριν κατέβει απ’ τον καναπέ μου απάντησε χαμογελώντας αινιγματικά, όπως μόνο μια γάτα του τσέζαιρ ξέρει να χαμογελάει

            « Δεν έχεις ακούσει που λένε: μ’ όποια γάτα καθίσεις, τέτοια βιβλία θα γράψεις; Ή το άλλο που λέει: πες μου τι γάτες γράφεις να σου πω τι είσαι;»

*

©Τώνια Τσαρούχα

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία