Σελάνα Γραίκα, Χάος

Graica11.1.17
fav_separator
Προτιμούν οι άνθρωποι ν’ ακούν μια διάλεξη
ή να διαβάζουν δοκίμια, που ν΄ αφορούν τον παράδεισο,
παρά να τον μάθουν οι ίδιοι, ή να έχουν, να βρουν μια θέση σ΄ αυτόν,
τον ίδιο παράδεισο.
Είναι ποιητές εκείνοι που εκφράζουν με λέξεις ωραίες
ωραία αισθήματα- εν μέρει παιχνίδι, δίχως μεγάλα οχυρά
ή μεγάλες συγκρούσεις-
Είναι- και τον λες ποιητή- όταν δεν έχει ανάγκη
αυτά, τα ωραία τα γράμματα· κι όσα θέλει να πει
να τα λένε οι εκφράσεις, οι αντιδράσεις, διάολε,
οι ίδιοι οι άνθρωποι, στα όσα αποσιωπά και όσα δεν λέει.
Ένας τρωτός και εύθικτος όσο κανένας άλλος
μα τόσο αλήθεια γνήσιος που άλλοι δεν είναι·
κολοσσός με πήλινα πόδια, υπαινιγμός ή απόχρωση,
ή πνεύμα, ή ειρωνεία· μορφασμός.
Ωστόσο ο κόσμος προχωρεί σιωπηλός και αδιάφορος,
με του ποιητή την βεβαιότητα πως δεν θα λάβει ποτέ
την απάντηση απ’ τον πραγματικό αναγνώστη για τον οποίο
τα γράφει.
Βέβαια, καλύτερη απ’ τους άλλους δεν είμαι, που είναι
αποκλειστικά στραμμένοι στο μέλλον· μα ξένοι
απέναντι στον σύγχρονο κόσμο.
Βρισκόμαστε, θαρρώ, μεταξύ σφύρας και άκμονος
και θα πρέπει να καταλάβουμε, γιατί· γιατί το χάος
και μάλιστα τόσο απροκάλυπτα γυμνό της μορφής
έπεισε πως πετυχαίνει τη λύτρωση!
Όσοι έχουν βρεθεί σε βαθυσκίωτο δάσος τη νύχτα,
θα τους κάνει εντύπωση η ξαμολυμένη ψυχή, η ανθρώπινη·
σα να έχουν ανοίξει οι πύλες της κόλασης,
σα να ακούγονται χίλιες φωνές από μέσα·
«διατρέχουμε, μονίμως, τον κίνδυνο να γίνουμε
συνθήματα της μιάς μέρας;»
Σκύλες και χάρυβδες και παραδέρνουμε ανάμεσα·
και το μόνο που κάνουμε προς το μέλλον είναι
να εκπληρώνουμε το παρόν.
Αυτοί είμαστε σήμερα, ότι κι αν πράττουμε,
νεκροί· κι απ’ τους νεκρούς πιο νεκροί.

*

©Σελάνα Γραίκα

φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, πεζοποιήματα, ποίηση