Δημήτρης Σούκουλης, Ραβέννα 21/12/2016

soukoulis4.1.17

fav-3

Αυτή η πόλη μου δένει τα πόδια,
βαρίδια τα νιώθω να βυθίζονται σε στάσιμα νερά,
η λάσπη στα γόνατα.
Στα νώτα μου υψώνονται καλαμιές,
κουνούπια με ποτίζουν κουταλιές ελονοσία,
πρασινωποί βάτραχοι μου τραγουδούν ανεβασμένοι σε νούφαρα:

“Μείνε.
Όπως οι νηστικές μεροκαματιάρες στις ρυζοκαλλιέργειες.
Να μείνεις.
Μη μας ζητάς να μοιραστούμε το ξεροκόμματο, ακόμα κι αν πεινάς.
Ούτε κι εμείς όμως θα το φάμε. Δεν απέμειναν δόντια.
Να γίνεις μέρος της μοναξιάς μας, θέλουμε, και της σιωπηλής υπομονής μας.
Δεν θα μπορέσουμε να σε αγαπήσουμε αλλά αν καθίσεις σιμά μας
μπορεί να σε συνηθίσουμε. Κι αυτό αγάπη είναι.
Κάποια μέρα, ίσως πάλι, να διώξουμε το φόβο.
Μέχρι τότε μείνε.”

*

©Δημήτρης Σούκουλης

φωτο©comune.ra.it

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση