Ασημίνα Λαμπράκου, Βοηθήματα έρωτος

lambrakou20.12.16
favicon

σκηνή: δυο άντρες, τραπεζάκι καφενείου, καφενείο
τόπος: χωριό, παραθαλάσσια

Ο ένας από τους άντρες στριφογυρνάει το καπέλο του χαϊδεύοντας τον γείσο, κοιτώντας κι απολαμβάνοντας μακριά
Ο άλλος, σκυφτός ανάμεσα στους ώμους, κλωθογυρίζει το σώμα του πάνω στην καρέκλα πατώντας το πόδι ανήσυχα με ρυθμό

– Είπατε βοηθήματα έρωτος, κύριε;
– (σηκώνοντας το κεφάλι ανάμεσα από τους ώμους, ξαφνιασμένος κι απορημένος) Με ακούσατε; θέλω να πω, μίλησα τη σκέψη μου ώστε να με ακούσετε;
– Μα φυσικά αγαπητέ μιλήσατε! ειδάλλως πως διάολο θα μπορούσα να μεταφέρω τα λόγια σας; Αλλά πείτε μου… είπατε βοηθήματα; βοηθήματα έρωτος;
– Ναι. Είπα. Νομίζω είπα βοηθήματα έρωτος.
– (στρέφει τον κορμό του σώματος προς τον άλλον άντρα, αφήνει το καπέλο στο άκρο του τραπεζιού, σκύβει προς το μέρος του, έκπληκτος, απορών)

Διευκρινίστε μου! Μα τον άγιο πείτε μου! Τι είναι στο μυαλό σας φίλε μου; Με κάνετε κι ανησυχώ όσο και εκπλήττομαι με όποια στο μυαλό το δικό μου εξήγηση της δικής σας φράσης σχηματίζεται… βοηθήματα έρωτος! Τι στο καλό;

– Ω, μα φίλτατε! Προς Θεού και δεν αναφέρομαι σε αναγνώσματα που διεγείρουν τη λαγνεία και σωρεύουν αδόξαστον ηδονή αναζητούσα ικανοποίησιν με πράξεις σφοδρές. Ούτε και φυσικά κάποια από εκείνα τα εργαλεία που χρησιμοποιούν άνδρες και γυναίκες χορταίνοντας φαντασία κι ερωτικό πόθο.
– Αλλά; για το Θεό! Προσπαθώ να σκεφτώ, να σας ακολουθήσω, μα μένω πίσω. Συνεχίστε…
– Αν μου επιτρέπετε… (παίρνει στα χέρια το φλιτζάνι του καφέ· το στρέφει προς τον εαυτό του και συνεχίζει κοιτώντας το σα να μιλάει σε κείνο) αν μου επιτρέπετε, αναφέρομαι σε πρόσωπα. Γυναίκες. Γυναίκες που ενδεχομένως να μην ήσαν ποτέ αντικείμενα εκείνου του ανεκπλήρωτου πόθου. Γυναίκες που ίσως γύριζες να τις κοιτάξεις μόνο εάν ευρίσκοντο δίπλα σ’ εκείνες τις άλλες που σε κάνουν να τις ποθείς σαν αντικείμενα αξίας αμίλητης, αντικείμενα που πρέπει να αποκτήσεις χωρίς να είναι εύκολο αλλά ούτε και δύσκολο να πεις, να εξηγήσεις το γιατί. Λόγοι που στην ουσία τους είναι τέτοιοι που τους αφήνεις ανεξήγητους, σιωπώντες. Κι αν γυρνάς να τις κοιτάξεις είναι για να θαυμάσεις την αρτιότητα της ομορφιάς εκείνων που ποθείς. (στρέφεται στον άντρα με το καπέλο)
– Σας παρακολουθώ. Παρακαλώ…
– Πρόσωπα κατεξοχήν προσηνή, τέτοια που να σου χαρίζουν οικειότητα πρώτα με τις δικές σου συνήθειες, πράξεις, τρόπους, ύπαρξη. Υλική, ηθική, νοητική. Πρόσωπα που ίσως κι αθέλητα, εκμεταλλεύεσαι την προσήνειά τους και στήνεις την εικόνα σου ή απλώς στηρίζεις εκείνην που έχεις ήδη πλάσει, οικειοποιηθεί. Αυτήν που προβάλεις ή θα προβάλεις στο ποθούμενο. Με αντιλαμβάνεστε τώρα; Να συνεχίσω;
– Παρακαλώ!
– Δεν έχω πολλά να συμπληρώσω. Αυτές οι γυναίκες, με την προσήνειά τους μας βοηθούν να δημιουργήσουμε, ολοκληρώσουμε την εικόνα μας ως εραστές, αγαπητέ! Ενδεχομένως μια εικόνα απατηλή αλλά αυτήν που όπως και νάχει χρειαζόμαστε σαν είδωλό μας απέναντι στον έρωτα μας. Σε αυτές αναφέρθηκα προηγουμένως με τη φράση βοηθήματα έρωτος. Σας έχει τύχει; Θέλω να πω, καταλαβαίνετε; (σηκώνει τα μάτια από το φλιτζάνι με το οποίο έπαιζε κι έμοιαζε να του αναφέρεται· στρέφει με αγωνία το πρόσωπο στον συνομιλητή του· τα μάτια του έχουν υγρανθεί από συγκίνηση κι αδημονία στην ανταπόκριση του- εκείνος…)
– Σας άκουσα. Σας άκουσα με προσοχή. Κι ενδιαφέρον. Προσπαθώ τόση ώρα να αποδώσω τα χαρακτηριστικά, τις ιδιότητες χαρακτήρος στα πρόσωπα των γυναικών που αγάπησα. Θα ισχυριστώ πως μου είναι δύσκολο. Μπροστά μου βλέπω μάγουλα, στήθη, βλέμματα, γοφούς, χέρια εν κινήσει, ποτέ σταυρωμένα ή ακίνητα, χείλη, σκέρτσα, φορέματα, καπελίνα, γάντια, κοσμήματα. Δύσκολα μπορώ να δώσω σε γυναίκα που γνώρισα -κι ας μην αγάπησα, σημειώνω εδώ- την ιδιότητα της προσήνειας. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω αγαπητέ! Ίσως να μη χρειάστηκα. Ίσως…
– Αν… (τον διακόπτει απότομα) αν ήταν… αν αυτές οι γυναίκες ήταν κάτι… (μένει αμίλητος το ίδιο απότομα κι απόμακρος)
– Αν ήταν άλλο; Αυτό θέλετε να ρωτήσετε; Αν αυτές οι γυναίκες ήταν άλλο, νομίζω πως θα ήταν το φεγγάρι στη χάση του. Το φεγγάρι στη χάση του ένα βράδυ με υγρασία στην ατμόσφαιρα που θα το έκανε να μοιάζει πως εξαχνώνεται. Ναι. Αν αυτές οι γυναίκες που αναφερθήκατε ήταν άλλο, θα ήταν σίγουρα το φεγγάρι που εξαχνώνεται
– Σας έκανα ρομαντικό;
– Με κάνατε ρομαντικό Ζήσιμε.

(χαμογελώντας κι ισιώνοντας την πλάτη στο κάθισμα ο Σίγκμουντ γυρνά στην πρώτη του θέση ενώ ο Ζήσιμος σκύβει το κεφάλι μέσα στους ώμους ανάβοντας τσιγάρο· η θάλασσα αρχίζει να σαλεύει μακριά τους) ._

*

©Ασημίνα Λαμπράκου
photo: By acclaimed Canadian choreographer Marie Chouinard. a fixture in the dance world and recipient of the Order of Canada, finds beauty in discomfort. The implements used in the award-winning bODY_rEMIX/gOLDBERG_ vARIATIONS generate unusual body shapes, creating a dance aesthetic that is painful, playful, and beautiful.

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία