Τάκης Βαρβιτσιώτης, Από το μένος της ανεμορριπής

Της Κυριακής

Takis_Varvitsiotis18.12.16

fav-3

Ι
Κοιμήσου εσύ τρισευτυχισμένη, κοιμήσου
Σ’ αυτόν τον κήπο που φιλοξενεί
Το πιο αδυσώπητο πορφυρό χρώμα
Μορφή γαλήνια σάμπως χαραγμένη σε γυαλί
Βουβή αντανάκλαση που συνεχίζεται
Πένθιμο πλοίο ή μάλλον όχι
Φως απροσμάχητο που αναιρεί
Του κραταιού θανάτου την άρνηση

ΙΙ
Σώμα εξουθενωμένο
Απ’ τη μεγάλη νύχτα της αναμονής
Φτερούγες παραλυμένες
Από το μένος της ανεμορριπής
Δε θ’ ανασηκωθείτε πια
Παρά μονάχα στο άκουσμα
Της άπεμφθης λαλιάς της
Ουρανοδόξαρου ενός τέλειου ύμνου

ΙΙΙ
Ένα σημάδι πάνω στην άμμο
Που κανένας άνεμος δε θα σβήσει
Κι εκεί ψηλά το φως
Που χτίζει
Ένα καινούργιο ανάκτορο

Προς το βορρά
Ίσως το πρόσωπό της
Ωραία νεφέλη Έκλαμψη της αστραπής
Αγγελιοφόρος του ύψους
Ή ακόμα
Ρόδο απανθρακωμένο
Βουβό ναυάγιο
Καθρέπτης που δεν έχει μάτια

*
Τάκης Βαρβιτσιώτης (1916 – 1 Φεβρουαρίου 2011). Ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση