Γρηγόρης Σακαλής, “οι αμμουδιές που δεν περπάτησα” -ποίηση

sakalis31.10.16

fav-3

Φθινόπωρο

Ξεψύχησε
και φέτος το καλοκαίρι
οι αμμουδιές
που δεν περπάτησα
είναι εκεί
και με περιμένουν
η θεά Αφροδίτη έφυγε
ποιος ξέρει αν θα ‘ρθεί
το επόμενο καλοκαίρι
παιδιά της τύχης είμαστε
έτσι ήρθαμε
έτσι πορευόμαστε
έτσι θα καταλήξουμε
σ’ αυτό τ’ αστέρι
που είμαστε επιβάτες
μικροί κι ασήμαντοι
κι ας θαρρούμε
πως είμαστε το κέντρο
του κόσμου.
Ξεψύχησε και φέτος
το καλοκαίρι
κι ένα κερί
μέσα μου έσβησε.

fav-3

Κοντά στο τέλος

Στην ξένοιαστη κοιλάδα
βγήκα να περπατήσω
εκεί που δεν έχει ξηρασία
ούτε έρημο ψυχής
εκεί που η φύση είναι αβίαστη
τα ζώα και τα πτηνά του ουρανού
δεν κινδυνεύουν
έψαξα πολύ για να τη βρω
ρώτησα μα δεν ξέρανε
να μου πουν που βρίσκεται
έτσι αποφάσισα να τη βρω μόνος
περιπλανήθηκα
και να ξάφνου την αντίκρισα
μα κοίταξα τον εαυτό μου
τα μαλλιά μου ήταν άσπρα
το πρόσωπό μου γερασμένο
όταν αντίκρισα την ξένοιαστη κοιλάδα
είχα φτάσει κοντά στο τέλος.

fav-3

Ενδυνάμωση

Είναι στιγμές
που ζεις τη δυστυχία σου
μόνος
όπως πάντα, μονάχος.
Πίκρα
πάλι πίκρα.
Αυτοί που τους βοήθησες
σε κοιτούν αδιάφορα
ανήμποροι τάχατες
να σε βοηθήσουν.
Δεν πειράζει.
Χωρίς να το θέλουν
σου κάνουν καλό
ατσαλώνεσαι
σκληραίνεις
δεν μπορούν
τα βέλη να σε τρυπήσουν
κι έτσι πλησιάζεις ολοένα
τους στόχους σου.

*
©Γρηγόρης Σακαλής
φωτο©Στράτος Φουντούλης, Αγία Πελαγία Ηρακλείου, 2015

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση